(19.04.2026) Third Sunday of Easter

 

 புனிதப் பயணம்: எம்மாவு இருளிலிருந்து நற்கருணை ஒளி நோக்கி

அன்புச் சகோதர சகோதரிகளே, இன்று நாம் அனைவரும் எம்மாவு நோக்கியப் பாதையில் பயணம் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். நம் ஒவ்வொருவரின் வாழ்விலும் ஒருமுறை கடந்து போகும் பாதை இது. தங்கள் நம்பிக்கைகள் சிலுவையில் அறையப்பட்ட பின், எருசலேமை விட்டு வெளியேறிச் செல்லும் இரு சீடர்களை நாம் இன்று சந்திக்கிறோம். ஏமாற்றம் மற்றும் தகர்க்கப்பட்ட கனவுகளின் நிழலில், அவர்கள் தங்கள் வாழ்வின் "மாலை நேரத்தை" (இருளை) நோக்கி நகர்கிறார்கள். அவர்கள் கிளயோபா மற்றும் அவரது மனைவியாக இருக்கலாம்; கடவுள் நம்மைக் கைவிட்டுவிட்டார் என்றோ, நமது விசுவாசம் ஒரு பெரும் சுமையாக மாறிவிட்டது என்றோ நாம் உணரும் போதெல்லாம் அந்தச் சீடர்கள் நம்மையே பிரதிபலிக்கிறார்கள்.

1. உடன் பயணிக்கும் இறைவன் (The God who Accompanies)

நமது உயிர்த்த ஆண்டவரின் ஆழ்ந்த தாழ்மையைக் கவனியுங்கள். விசுவாசக் குறைவுக்காக அவர்களைக் கடிந்துகொள்ள அவர் பெரும் மின்னொளியோடு வரவில்லை. மாறாக, ஒரு எளிய வழிப்போக்கனாக அவர்களோடு இணைகிறார். அவர்களது நடையிலேயே அவரும் நடக்கிறார். அவர்களின் சோகத்தில் அவரும் பங்கெடுக்கிறார். இதுவே முதல் ஆன்மீகப் பாடம்: இயேசு நம்முடன் பயணிக்கும் கடவுள்.உங்கள் கதை, உங்கள் கண்ணீர், உங்கள் சந்தேகம் என அனைத்தும் அவருக்குத் தெரியும். இருப்பினும், "உங்கள் கதையை என்னிடம் சொல்லுங்கள்" என்று அவர் நம்மை அழைக்கிறார். நாம் நலமாக இருப்பது போல நடிக்காமல், உண்மையாக நம் காயங்களை அவரிடம் பகிர்ந்துகொள்ளும்போதுதான் குணமடைதல் தொடங்குகிறது.

2. பிட்கப்பட்ட இறைவார்த்தை (The Word is Broken)

இந்தப் பயணம் வெறும் உணர்ச்சிகளோடு நின்றுவிடவில்லை. வழியிலேயே வரலாற்றின் "முதல் திருப்பலி" தொடங்குகிறது. மேசையில் அப்பம் பிட்கப்படுவதற்கு முன்பாக, வழியில் **"வார்த்தை" பிட்கப்பட வேண்டும்.** இயேசு மறைநூல் மற்றும் இறைவாக்கினர்கள் வழியாகத் தனது பாடுகளின் மறைபொருளை அவர்களுக்கு விளக்குகிறார். அவர்கள் தோல்வி என்று நினைத்த சிலுவையே, மகிமைக்கான வாயில் என்பதை அவர் காட்டுகிறார். அதனால்தான் நாம் விவிலியத்தின் மனிதர்களாக இருக்க வேண்டும். இறைவார்த்தை என்ற கண்ணாடி வழியாகத்தான் நாம் நம்முடைய துன்பங்களைப் பார்க்க வேண்டும். வார்த்தை இல்லையெனில் நம் சோதனைகள் வெறும் துயரங்கள்; வார்த்தை இருந்தால், அவை உயிர்ப்பை நோக்கிய "அவசியமான" படிகள். அவர் பேசப்பேச, சீடர்களின் உள்ளம் "நெருப்பாய் எரிந்தது". உறைந்த இதயத்தை உருக்கும் நெருப்பு இறைவார்த்தை மட்டுமே.

3. "எங்களோடு தங்கும்" - சரணடைதலின் செபம்

சூரியன் மறையத் தொடங்கும் போது, நற்செய்தியின் மிக அழகான செபத்தை நாம் கேட்கிறோம்: *"எங்களோடு தங்கும், ஏனெனில் மாலை நேரமாகிவிட்டது"*. ஆன்மீக ரீதியில், இது முழுமையான சரணடைதலின் செபம். நாம் அவரை விரும்பி அழைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே இயேசு கடந்து போவது போலக் காட்டினார். அவர் நம் அழைப்பிற்காகக் காத்திருக்கிறார். நமது தனிமை, அடிமைத்தனம் அல்லது முதுமை எனும் "மாலை நேரங்களில்" அவரை நாம் அழைத்தால், அந்த அந்திப்பொழுது நம் வாழ்வின் பொன்னான நேரமாக மாறும்.

4. நற்கருணையில் ஒரு சங்கமம்

விருந்தினர் இப்போது இல்லத்தின் உரிமையாளராக (Host) மாறுகிறார். அவர் அப்பத்தை எடுத்து, ஆசி கூறி, பிட்டு, அவர்களுக்குக் கொடுக்கிறார். இதுவே **நற்கருணை அருட்சாதனம்.** அவரை அடையாளம் கண்ட அதே கணத்தில் அவர் மறைந்துபோனார். ஏன்? இனி அவர் அவர்களுக்கு *அருகில்* இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; அவர் அவர்களுக்குள் *உறைந்துவிட்டார்*. ஒவ்வொரு நற்கருணைப் பெட்டியிலும், நாம் உட்கொள்ளும் ஒவ்வொரு திருவிருந்திலும் அவர் உண்மையாகவே இருக்கிறார் என்பதைக் காட்டவே அவர் அப்பத்தில் மறைந்தார்.

மாற்றத்தின் முடிவு

இந்த சந்திப்பின் விளைவு, பயணத்தின் திசையையே மாற்றுகிறது. சோகத்தில் மெதுவாக நடந்தவர்கள், இப்போது மகிழ்ச்சியில் எருசலேமை நோக்கி ஓடுகிறார்கள். இப்போது அவர்களுக்கு இருளைக் கண்டோ, தங்கள் குருவைக் கொன்ற நகரத்தைக் கண்டோ பயமில்லை. ஏனெனில், மரணத்தை வென்ற அந்த மாஸ்டர் இப்போது அவர்களுக்குள் உயிரோடு இருக்கிறார்!

இன்று நாம் இந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்போம். ஜெபத்தில் உங்கள் கதையை அவரிடம் சொல்லுங்கள், அவரது வார்த்தை உங்கள் இதயத்தை எரிக்கட்டும், அப்பம் பிட்கப்படுவதில் அவரை அடையாளம் காணுங்கள். இருண்ட உலகில் ஒளியாய் உயிர்த்த ஆண்டவரைப் பற்றி அறிவிக்கும் வல்லமையுள்ள சாட்சிகளாக முன்னேறிச் செல்வோம். ஆமென்.

The Sacred Journey

From the Shadows of Emmaus to the Light of the Eucharist

Dear brothers and sisters, today we find ourselves on the road to Emmaus—a road that every human heart has traveled at least once. We meet two disciples who are walking away from Jerusalem, the city where their hopes were crucified. They are shrouded in the "evening" of their lives, moving toward the shadows of disappointment and shattered dreams. Whether it is Cleopas or his wife Mary, they represent us whenever we feel that God has let us down or that our faith has become a burden too heavy to carry.

Notice the profound humility of our Risen Lord. He does not appear in a flash of blinding light to rebuke them for their lack of faith. Instead, He joins them as a humble traveler. He walks at their pace. He enters into their sadness. This is the first great spiritual lesson: **Jesus is the God who accompanies.** He knows your story, every tear and every doubt, yet He asks, *"Tell me your story"*. He invites us to a "personal spirituality" where we stop pretending to be okay and start being honest with Him. When we share our brokenness with Jesus, the healing begins.

But the journey does not stop at our emotions. As they walk, the "First Mass" in history begins to unfold. Before the bread can be broken at the table, the **Word must be broken** on the road. Jesus takes them through the Law and the Prophets, interpreting the mystery of His own suffering. He shows them that the very cross they thought was a defeat was actually the gateway to glory. This is why we must be people of the Bible. The Scripture is the lens through which we see our own suffering. Without the Word, our trials are just tragedies; with the Word, they become "necessary" steps toward our resurrection. As He spoke, their hearts began to "burn". The Word of God is the fire that thaws a frozen heart.

As the sun begins to set, we hear the most beautiful prayer in the Gospel: *"Stay with us, for it is toward evening"*. Spiritually, this is the prayer of total surrender. Jesus made as if He would go further because He wanted to be wanted. He waits for our invitation. If we invite Him into the "evening" of our addictions, our loneliness, or our old age, that evening becomes the best part of our lives.

Then, the climax occurs at the supper table. In a simple room, the guest becomes the Host. He takes, blesses, breaks, and gives the bread. This is the **Sacrament of the Eucharist**. The moment their eyes were opened to recognize Him, He vanished from their sight. Why? Because He no longer needed to be *beside* them; He was now *within* them. He disappeared into the bread to show us that He is truly and substantially present in every Tabernacle and every Holy Communion we receive.

The result of this encounter is a total reversal of direction. Those who were walking slowly in sadness are now running in joy back to Jerusalem. They are no longer afraid of the dark or the city that killed their Master, because the Master is alive inside them.

My dear friends, let us take this path today. Share your story with Him in prayer, let His Word set your heart on fire, and recognize Him in the Breaking of the Bread. Then, go forth as powerful witnesses, telling a world in darkness that the Light is truly risen.

Amen.