(17.05.2026) Ascension Sunday

Ascension Sunday

The Hand-Off

My dear brothers and sisters, today we celebrate the Feast of the Ascension of the Lord, a day filled with glory, hope, and an extraordinary commissioning. It marks the grand finale of Jesus’ earthly ministry—His "Mission Accomplished" moment. He came down to earth at Christmas, suffered, died, rose, and now He returns to the right hand of the Father.

But the Ascension is not a conclusion; it is a continuation.

There is a beautiful old story about what happened when Jesus entered Heaven. The Holy Angels surrounded Him, celebrating His victory over sin and death. The Archangel Gabriel looked at the Lord's wounds and asked, "Master, now that You are back in Heaven, who will continue Your work on earth to ensure your sacrifice reaches everyone?"

Jesus smiled and replied, "I left a small group of people who love Me. They will carry on the work of the Church."

Gabriel looked perplexed. "You mean Peter, who denied You? The disciples who fled when You were crucified? You left them in charge? Lord... what if they fail? What is Your Plan B?"

Jesus looked at him and said gently, *"I have no other plan. It must work."

Brothers and sisters, we are Plan A. Jesus has no other plan than to depend on us to share His love with the world.

1. Finishing the Master’s Score

To understand our mission, think of the great Italian composer Giacomo Puccini. In 1922, while battling terminal cancer, he began writing his operatic masterpiece, Turandot. He poured his remaining strength into it day and night. Realizing his time was short, he said to his students, "If I don't finish Turandot, I want you to finish it." He died in 1924, leaving the work incomplete.

His students gathered his notes, studied his vision, and finished the opera. At the world premiere in Milan in 1926, Arturo Toscanini conducted the performance. When the orchestra reached the exact note where Puccini’s pen had stopped forever, Toscanini lowered his baton, turned to the audience with tears in his eyes, and announced: "Thus far the master wrote, but then he died." There was a profound silence. Then, picking up the baton again, he smiled through his tears and shouted: "But his disciples finished his work!" The theater erupted in thunderous applause.

Similarly, our Master, Jesus, illustrated the ultimate melody of love and redemption two thousand years ago. By His Ascension, He hands the baton to us. He tells us to complete the score, to write the next pages of the Gospel through our everyday lives.

 2. We are Never Alone (The Example of Saintly Presence)

Sometimes, this mission feels overwhelming. We look at our brokenness and think, "How can I possibly be Christ’s witness?" We might feel spiritually isolated or distant from God.

But the Ascension did not create a physical distance between Christ and us. As Fr. Martin Ganeri notes, Christ did not travel to a far-off place in the clouds; rather, by taking our human flesh permanently into the heart of God, He became present to all people, in all places, at all times. He is with us always.

Think of St. Padre Pio or St. Anthony of Padua, saints who were blessed with the gift of bilocation. They could be in their monastery praying, yet simultaneously seen miles away comforting a dying soldier or preaching to a crowd. If God can allow a human saint to be present in two places at once through the Holy Spirit, how much more can the Ascended Lord be seated in Heaven while simultaneously living inside your heart?

When you sit in a quiet room, or even when you feel lonely in a crowded street, the Ascended Lord is closer to you than your own breath. He is our constant advocate, praying for us when we are too weak to pray for ourselves.

3. Preaching vs. Proclaiming (The Example of St. Francis)

Jesus gives us a very clear command: "Go out to the whole world and proclaim the Gospel." Notice the difference between preaching and proclaiming. We preach with words, but we proclaim with our lives.

This brings to mind the famous philosophy of St. Francis of Assisi, who famously instructed his friars: "Preach the Gospel at all times and, if necessary, use words." He knew that people are not led to the Lord by clever arguments; they are led by seeing the living presence of Jesus mirrored in our actions.

There is a striking poem that challenges us on this point:

"You write a new page of the Gospel each day,

Through all that you do and whatever you say.

Others read what you write, be it faithful or true.

So, what is the Gospel according to you?"

When we show patience to an annoying coworker, when we forgive a family member who hurt us, when we feed the hungry, we are proclaiming the Ascended Christ. We become, as St. Teresa of Avila wrote, His hands, His feet, and His eyes in the world today. We become "other Christs" animating a broken world.

Don't Just Gaze at the Sky

In the first reading, as Jesus ascends, the disciples stand frozen, staring blankly up into the sky. Two angels have to shake them out of their trance, saying, "Men of Galilee, why are you standing here looking at the sky?" (Acts 1:11)

The angels are saying the same thing to us today. Stop staring into the clouds. Don't keep your faith as a passive, comfortable hobby. Get to work!

We have been given the ultimate antibiotic for a sick world: the message of salvation, hope, mercy, and love. Just like a doctor tells us to finish the full course of our medicine so we don't relapse, we must persistently share Christ's love until the very end of time.

Let us leave this church today, not sad that Jesus is gone, but filled with the great joy of the Holy Spirit. Let us pick up the Master's baton, step out of our comfort zones, and tell the world by the beauty of our lives that Jesus Christ is risen, He is ascended, and He lives forever! Amen.

ஆண்டவரின் விண்ணேற்றப் பெருவிழா (Ascension Sunday)

பொறுப்பை ஒப்படைத்தல் (The Hand-Off)

எனக்கு அன்பான சகோதர சகோதரிகளே, இன்று நாம் ஆண்டவரின் விண்ணேற்றப் பெருவிழாவைக் கொண்டாடுகிறோம். இந்நாள் மகிமை, நம்பிக்கை மற்றும் ஒரு அசாதாரணமான பணிப்பொறுப்பு ஆகியவற்றால் நிறைந்த நாள். இது இயேசுவின் உலகளாவிய ஊழியத்தின் இறுதிப் பெருவிழாவாகும்—அதாவது, அவருடைய "பணி நிறைவடைந்தது" என்பதைக் குறிக்கும் தருணம். அவர் கிறிஸ்மஸ் பெருவிழா அன்று இந்த உலகிற்கு இறங்கி வந்தார்; பாடுகள் பட்டு, இறந்து, உயிர்த்தெழுந்தார்; இப்போது அவர் தந்தையின் வலப்பக்கத்திற்கு மீண்டும் எழுந்தருளுகிறார்.

ஆனால், விண்ணேற்றம் என்பது ஒரு முடிவு அல்ல; அது தொடர்ச்சி.

இயேசு விண்ணகம் சென்றபோது நடந்ததாகக் கூறப்படும் ஒரு அழகான பழைய கதை உண்டு. தூய வானதூதர்கள் அவரைச் சூழ்ந்து நின்று, பாவம் மற்றும் மரணத்தின் மீது அவர் பெற்ற வெற்றியைத் தட்டிக் கொண்டாடினர். அதிதூதர் கபிரியேல் ஆண்டவரின் காயங்களைப் பார்த்து, "ஆண்டவரே, நீர் இப்போது விண்ணகத்திற்குத் திரும்பி வந்துவிட்டீர். உமது தியாகம் எல்லோரையும் சென்றடைவதை உறுதி செய்ய, உலகத்தில் உமது பணியை யார் தொடருவார்கள்?" என்று கேட்டார்.

இயேசு புன்னகைத்து, "என்னை நேசிக்கும் ஒரு சிறிய மக்கள் கூட்டத்தை நான் விட்டு வந்திருக்கிறேன். அவர்கள் திருச்சபையின் பணியைத் தொடருவார்கள்" என்று பதிலளித்தார்.

கபிரியேல் குழப்பமடைந்தார். "உங்களை மறுதலித்த பேதுருவையா சொல்கிறீர்கள்? நீர் சிலுவையில் அறையப்பட்டபோது ஓடிப்போன சீடர்களையா சொல்கிறீர்கள்? அவர்களிடமா இந்தப் பொறுப்பை ஒப்படைத்திருக்கிறீர்கள்? ஆண்டவரே... ஒருவேளை அவர்கள் தோல்வியடைந்தால் என்ன செய்வது? உங்களது மாற்றுத் திட்டம் (Plan B) என்ன?" என்று கேட்டார்.

இயேசு அவரை மென்மையாகப் பார்த்து, "என்னிடம் வேறு எந்தத் திட்டமும் இல்லை. இதுதான் வென்றாக வேண்டும்" என்றார்.

சகோதர சகோதரிகளே, நாம்தான் அந்த முதல் திட்டம் (Plan A). தனது அன்பை உலகத்தோடு பகிர்ந்துகொள்ள நம்மையே சார்ந்துருப்பதைத் தவிர, இயேசுவிடம் வேறு எந்தத் திட்டமும் இல்லை.

1. குருவின் இசைக்கோவையை நிறைவு செய்தல் (Finishing the Master’s Score)

நம்முடைய பணியைப் புரிந்துகொள்ள, இத்தாலியின் புகழ்பெற்ற இசையமைப்பாளர் ஜியாகோமோ புச்சினியை (Giacomo Puccini) நினைத்துப் பாருங்கள். 1922-ஆம் ஆண்டில், புற்றுநோயின் இறுதிக்கட்டத்தோடு போராடிக் கொண்டிருந்தபோது, அவர் 'டுராண்டோட்' (Turandot) என்ற தனது இசைநாடகப் பேரிலக்கியத்தை எழுதத் தொடங்கினார். இரவும் பகலும் தனது எஞ்சியிருந்த ஆற்றல் முழுவதையும் அதில் கொட்டினார். தனக்குக் காலம் குறைவு என்பதை உணர்ந்த அவர், தன் மாணவர்களிடம், "என்னால் டுராண்டோட்டை முடிக்க முடியாவிட்டால், நீங்கள் அதை முடிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்" என்றார். அவர் 1924-இல் காலமானார், அந்த படைப்பு முற்றுப் பெறாமல் இருந்தது.

அவருடைய மாணவர்கள் அவரது குறிப்புகளைச் சேகரித்து, அவரது தொலைநோக்குப் பார்வையைப் படித்து, அந்த இசைநாடகத்தை முடித்தனர். 1926-இல் மிலன் நகரில் நடந்த அதன் உலகளாவிய முதல் அரங்கேற்றத்தில், அர்துரோ தோஸ்கானினி (Arturo Toscanini) இசைக்குழுவை வழிநடத்தினார். புச்சினியின் பேனா எப்போதும்போல நின்ற அந்தத் துல்லியமான இசைக் குறிப்பை (note) இசைக்குழு எட்டியபோது, தோஸ்கானினி தனது இசைக் கோலை (baton) கீழே இறக்கினார். கண்கள் கலங்க பார்வையாளர்களை நோக்கித் திரும்பி, "இதுவரைதான் குரு எழுதினார், அதற்குப் பிறகு அவர் இறந்துவிட்டார்" என்று அறிவித்தார். அங்கே ஒரு ஆழமான அமைதி நிலவியது. பின்னர், மீண்டும் இசைக் கோலை கையில் எடுத்து, கண்ணீரின் ஊடே புன்னகைத்து, "ஆனால் அவருடைய சீடர்கள் அவரது பணியை முடித்தார்கள்!" என்று சத்தமாகக் கூறினார். திரையரங்கமே இடிமுழக்கக் கைதட்டலால் அதிர்ந்தது.

இதேபோல், நம்முடைய குருவாகிய இயேசு, இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அன்பு மற்றும் மீட்பின் உன்னதமான இசையை நமக்குக் காண்பித்தார். அவர் தனது விண்ணேற்றத்தின் மூலம், அந்த இசைக் கோலை நம்மிடம் ஒப்படைக்கிறார். நம்முடைய அன்றாட வாழ்வின் வழியாக நற்செய்தியின் அடுத்த பக்கங்களை எழுதி, அந்த இசைக்கோவையை நிறைவு செய்யுமாறு அவர் நமக்குக் கூறுகிறார்.

### 2. நாம் ஒருபோதும் தனிமையில் இல்லை (புனிதர்களின் இருப்பின் உதாரணம்)

சில நேரங்களில், இப்பணி நமக்கு மிகக் கடினமாகத் தோன்றலாம். நமது பலவீனங்களைப் பார்த்து, "என்னால் எப்படி கிறிஸ்துவின் சாட்சியாக இருக்க முடியும்?" என்று நாம் நினைக்கலாம். நாம் ஆன்மீக ரீதியில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டதாகவோ அல்லது கடவுளிடமிருந்து தூரமாக இருப்பதாகவோ உணரலாம்.

ஆனால், விண்ணேற்றம் கிறிஸ்துவுக்கும் நமக்குமிடையே ஒரு பௌதிகத் தூரத்தை உருவாக்கவில்லை. அருட்தந்தை மார்ட்டின் கனேரி குறிப்பிடுவது போல, கிறிஸ்து மேகங்களுக்குப் பின்னால் உள்ள ஏதோ ஒரு தூரமான இடத்திற்குப் பயணம் செய்யவில்லை; மாறாக, நம்முடைய மனித உடலை நிரந்தரமாகக் கடவுளின் இதயத்திற்குள் எடுத்துச் சென்றதன் மூலம், அவர் எல்லா மக்களுக்கும், எல்லா இடங்களிலும், எல்லா நேரங்களிலும் உடனிருப்பவராக மாறினார். அவர் எப்போதும் நம்முடன் இருக்கிறார்.

ஒரே நேரத்தில் இரண்டு இடங்களில் இருக்கும் (bilocation) ஆற்றல் பெற்ற புனிதர்களான புனித பியூ தந்தை அல்லது பதுவை நகர் புனித அந்தோனியாரை நினைத்துப் பாருங்கள். அவர்கள் தங்களது மடடத்தில் ஜெபித்துக் கொண்டிருக்கலாம், அதே நேரத்தில் பல மைல்களுக்கு அப்பால் இறக்கும் தருவாயில் உள்ள ஒரு போர்வீரரைத் தேற்றுபவராகவோ அல்லது கூட்டத்தினருக்குப் போதிப்பவராகவோ காணப்படலாம். தூய ஆவியானவரின் மூலம் ஒரு மனிதப் புனிதரை ஒரே நேரத்தில் இரண்டு இடங்களில் இருக்க கடவுளால் அனுமதிக்க முடியுமென்றால், விண்ணேற்றம் அடைந்த ஆண்டவர் விண்ணகத்தில் வீற்றிருக்கும் அதே வேளையில், உங்கள் இதயத்திற்குள்ளும் வாழ்வது எவ்வளவு நிச்சயம்?

நீங்கள் ஒரு அமைதியான அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, அல்லது ஒரு நெரிசலான வீதியில் தனிமையாக உணரும்போது கூட, விண்ணேற்றம் அடைந்த ஆண்டவர் உங்கள் சொந்த மூச்சை விட உங்களுக்கு மிக நெருக்கமாக இருக்கிறார். நாம் ஜெபிக்க முடியாத அளவுக்கு பலவீனமாக இருக்கும்போது, நமக்காகப் பரிந்து பேசும் நமது மாறாத வழக்கறிஞராக அவர் இருக்கிறார்.

### 3. போதித்தல் மற்றும் பறைசாற்றுதல் (புனித பிரான்சிஸின் உதாரணம்)

இயேசு நமக்கு மிகத் தெளிவான கட்டளையைத் தருகிறார்: "உலகெங்கும் சென்று நற்செய்தியைப் பறைசாற்றுங்கள்." போதிப்பதற்கும் (preaching) பறைசாற்றுவதற்கும் (proclaiming) உள்ள வித்தியாசத்தைக் கவனியுங்கள். நாம் வார்த்தைகளால் போதிக்கிறோம், ஆனால் நம் வாழ்வால் பறைசாற்றுகிறோம்.

இது அசிசி நகர் புனித பிரான்சிஸின் புகழ்பெற்ற தத்துவத்தை நினைவூட்டுகிறது. அவர் தன் சகோதரர்களுக்கு இவ்வாறு அறிவுறுத்தினார்: "எல்லா நேரங்களிலும் நற்செய்தியைப் போதியுங்கள், தேவைப்பட்டால் மட்டும் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துங்கள்." புத்திசாலித்தனமான வாதங்களால் மக்கள் ஆண்டவரிடம் ஈர்க்கப்படுவதில்லை; மாறாக, நம்முடைய செயல்களில் இயேசுவின் வாழும் இருப்பைப் பிரதிபலிப்பதைப் பார்ப்பதன் மூலமே அவர்கள் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்.

இந்த விஷயத்தில் நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு அற்புதமான கவிதை இதோ:

> "நீங்கள் செய்யும் அனைத்தின் மூலமும், சொல்லும் எதன் மூலமும்,

> ஒவ்வொரு நாளும் நற்செய்தியின் ஒரு புதிய பக்கத்தை எழுதுகிறீர்கள்.

> அது உண்மையோ அல்லது நம்பிக்கைக்குரியதோ, மற்றவர்கள் நீங்கள் எழுதுவதைப் படிக்கிறார்கள்.

> அப்படியென்றால், உங்களைப் பொறுத்தவரை நற்செய்தி என்பது என்ன?"

> 

நமக்கு எரிச்சலூட்டும் ஒரு சக ஊழியரிடம் நாம் பொறுமையைக் காட்டும்போது, நமக்குத் துரோகம் செய்த ஒரு குடும்ப உறுப்பினரை நாம் மன்னிக்கும்போது, பசியுள்ளவர்களுக்கு உணவளிக்கும்போது, நாம் விண்ணேற்றம் அடைந்த கிறிஸ்துவைப் பறைசாற்றுகிறோம். புனித அவிலா தெரசா எழுதியது போல, இன்று நாம் இவ்வுலகில் அவருடைய கைகளாக, அவருடைய கால்களாக, மற்றும் அவருடைய கண்களாக மாறுகிறோம். உடைந்த இந்த உலகிற்கு உயிர் கொடுக்கும் "மறு கிறிஸ்துவாக" நாம் மாறுகிறோம்.

### வானத்தையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டாம்

முதல் வாசகத்தில், இயேசு விண்ணேறிச் செல்லும்போது, சீடர்கள் வானத்தையே வெறித்துப் பார்த்தபடி அப்படியே உறைந்து நிற்கிறார்கள். இரண்டு வானதூதர்கள் அவர்களின் திகைப்பைக் கலைத்து, "கலிலேயரே, நீங்கள் ஏன் வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே நிற்கிறீர்கள்?" (திருத்தூதர் பணிகள் 1:11) என்று கேட்க வேண்டியிருந்தது.

வானதூதர்கள் இன்று நமக்கும் அதையே தான் சொல்கிறார்கள். மேகங்களை வெறித்துப் பார்ப்பதை நிறுத்துங்கள். உங்கள் விசுவாசத்தை ஒரு செயலற்ற, வசதியான பொழுதுபோக்காக வைத்திருக்காதீர்கள். வேலையைத் தொடங்குங்கள்!

நோய்வாய்ப்பட்ட இந்த உலகத்திற்கு உன்னதமானதொரு மருந்து நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது: அதுதான் மீட்பு, நம்பிக்கை, இரக்கம் மற்றும் அன்பின் செய்தி. ஒரு மருத்துவர் நாம் மீண்டும் நோய்வாய்ப்படாமல் இருக்க மருந்து முழுவதையும் உட்கொள்ளச் சொல்வது போல, நாமும் காலத்தின் இறுதி வரை கிறிஸ்துவின் அன்பைத் தொடர்ந்து பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

இயேசு நம்மை விட்டுப் போய்விட்டார் என்று துக்கப்படாமல், தூய ஆவியானவரின் பேரானந்தத்தால் நிரப்பப்பட்டவர்களாக இன்று நாம் இந்த ஆலயத்தை விட்டுச் செல்வோம். நம் குருவின் இசைக் கோலைக் கையில் எடுத்து, நமது வசதியான எல்லைகளைத் தாண்டி, இயேசு கிறிஸ்து உயிர்த்தெழுந்தார், அவர் விண்ணேற்றம் அடைந்தார், அவர் என்றென்றும் வாழ்கிறார் என்பதை நம் வாழ்வின் அழகின் மூலம் உலகிற்கு உரக்கச் சொல்வோம்! ஆமென்.