(09.11.2025) 32nd Ordinary time and Dedication of Lateran Basilica

 32nd Ordinary time and Dedication of Lateran Basilica 

The resurrection and eternal life, prompting us to reflect on the nature of God and the glory that awaits us.

 * First Reading: 2 Maccabees 7:1-2, 9-14 (The martyrdom of the seven brothers, who declare their hope in the resurrection).

 * Second Reading: 2 Thessalonians 2:16–3:5 (Paul's prayer that God's love and comfort may strengthen the community in every good work and word).

 * Gospel: Luke 20:27-38 (Jesus answers the Sadducees' trick question about the resurrection and marriage).

God of the Living

The Gospel reading features the Sadducees, who did not believe in the resurrection, attempting to trip up Jesus with a seemingly absurd hypothetical question about a woman married to seven brothers in succession (following the Levirate law).

1. Life Beyond Our Imagination

Jesus' answer cuts through their earthly, legalistic thinking. They were imagining the afterlife as a mere continuation of this life, with its contracts and limitations. Jesus corrects them, stating that those "judged worthy to attain to that age and to the resurrection of the dead neither marry nor are given in marriage."

 Eternal life is radically different from our earthly existence. It transcends our current, limited human understanding and imagination. We shouldn't get stuck on the "details" of the resurrected life (like marriage status) and miss the core promise—an eternal relationship with God.

2. Our God is a God of the Living

The most powerful part of Jesus' response is His use of the Law to prove the resurrection: "He is not God of the dead, but of the living, for to him all are alive." (Luke 20:38). Jesus references God identifying Himself to Moses as the "God of Abraham, the God of Isaac, and the God of Jacob."

If God is still identifying Himself with people who died centuries ago, it means they are still alive to Him. God's relationship with us is not terminated by death. Our death is merely a transformation, not an end. This relationship is so powerful that it ensures our continued existence and ultimate resurrection.

3. Courage from the Hope of Resurrection

The First Reading from 2 Maccabees shows the magnificent courage and faith of the seven brothers and their mother, who suffer torture and death rather than violate God's law. What fuels their incredible endurance?

Their unshakeable belief in the resurrection. One brother declares: "The King of the world will raise us up to live again forever."

Our belief in resurrection is not just an abstract doctrine; it is a source of strength that empowers us to face suffering, persecution, or even the small daily trials, knowing that our ultimate destiny is secured in God's eternal life. It gives meaning and purpose to our choices here and now.

💖 Conclusion: Living for Eternity

Brothers and sisters, the readings today remind us to lift our gaze beyond this temporary, mortal life. We are children of the resurrection, called to live with hope, courage, and a perspective rooted in eternity.

Let the words of St. Paul in the Second Reading be our prayer: “May our Lord Jesus Christ himself and God our Father, who has loved us and given us eternal comfort and good hope through grace, comfort your hearts and strengthen them in every good work and word.”

We are not heading for an end, but for an eternal change. Let us live this life in a way that shows we truly believe our God is the God of the living, and that we belong to Him now and forever. Amen.

The Dedication of the Lateran Basilica (November 9th) is a Feast of the Lord and, when it falls on a Sunday, it takes precedence over the 32nd Sunday in Ordinary Time.

This feast is celebrated throughout the world because the Lateran Basilica is the Cathedral of the Bishop of Rome (the Pope) and is called the "Mother and Head of all the Churches of the City and the World."

Here are the correct readings and homily themes for the Feast of the Dedication of the Lateran Basilica (Year C):

📖 Readings for the Dedication of the Lateran Basilica (Year C)

 * First Reading: Ezekiel 47:1-2, 8-9, 12 (The vision of the life-giving water flowing from the Temple, bringing life wherever it goes).

 * Second Reading: 1 Corinthians 3:9-11, 16-17 (St. Paul calls the community "God's building" and reminds them, "You are the temple of God").

 * Gospel: John 2:13-22 (Jesus cleanses the Temple, declaring, "Destroy this temple and in three days I will raise it up," speaking of the temple of His body).

We Are the Temple of the Living God

The central theme of this feast is the Church as the dwelling place of God, shifting from a physical building (the Lateran Basilica, the first Christian cathedral) to the living community of believers.

1. The Building as a Sign of Unity and Origin

We celebrate a physical building in Rome, not because of its stones, but because it is the Cathedral of the Pope. This celebration is an annual act of solidarity and communion with the Successor of Peter and with the entire universal Church.

 The Lateran Basilica reminds us that we are not a collection of individual parishes, but one Catholic (Universal) Church built upon the foundation of the Apostles, united under the Pope.

2. Jesus: The Cornerstone and the Living Temple

The Gospel describes Jesus' dramatic cleansing of the Temple and His prophetic words: "Destroy this temple and in three days I will raise it up." The disciples later understood He was speaking of the temple of His body.

 * Jesus is the ultimate dwelling place of God on earth. He is the Cornerstone (as implied in the reading from Corinthians) on whom everything is built.

 * The Church is His Mystical Body. The physical building is a symbol pointing to Christ and to His Body, the Church. The focus is always on Christ, who makes us holy.

3. We Are the Living Stones (The Inner Temple)

St. Paul reminds the Corinthians: "Do you not know that you are the temple of God, and that the Spirit of God dwells in you?"

 * The magnificent Lateran Basilica is a mirror, reflecting a greater reality: you and I are the living temples of the Holy Spirit.

 If our bodies and our community are God's dwelling, how should we treat them?

   * Individually: We must strive to keep our inner temple pure, rejecting sin (the 'money changers' of greed, pride, or impurity) that desecrates God's presence.

   * Communally: Our parish (our local temple) must be a place of prayer, charity, and life, not of commercialism or division.

4. The Life-Giving River

The First Reading from Ezekiel provides a beautiful image: a river of life-giving water flowing from the Temple, turning the desert into fertile land and the Dead Sea into fresh water.

This water is the grace of the Holy Spirit, which flows from the true Temple—the pierced side of Christ—and is channeled through the Church's sacraments, especially Baptism and the Eucharist.

 * Challenge: As the Church, we are called to be channels of this life-giving river. Our faith should bring life, healing, and hope (spiritual freshness) to the 'dead' and dry places in the world and in people's lives.

🌟 Conclusion: Built on Christ

Today, we celebrate a magnificent historical monument, but more importantly, we celebrate who we are: the living, breathing temple of God built on the foundation of Jesus Christ.

 * முதல் வாசகம்: 2 மக்கபேயர் 7:1-2, 9-14 (உயிர்த்தெழுதல் மீதான நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தும் ஏழு சகோதரர்களின் தியாகம்).

 * இரண்டாம் வாசகம்: 2 தெசலோனிக்கேயர் 2:16–3:5 (கடவுளின் அன்பும் ஆறுதலும் ஒவ்வொரு நற்செயலிலும் நல்வார்த்தையிலும் சமுதாயத்தை பலப்படுத்தட்டும் என்று பவுலின் மன்றாட்டு).

 * நற்செய்தி: லூக்கா 20:27-38 (உயிர்த்தெழுதல் மற்றும் திருமணம் பற்றிய சதுசேயர்களின் குழப்பமான கேள்விக்கு இயேசு பதிலளித்தல்).

உயிருள்ளோரின் கடவுள்

இந்த நற்செய்தி வாசகத்தில், உயிர்த்தெழுதலை நம்பாத சதுசேயர்கள், லேவியர் சட்டத்தைப் பின்பற்றி, அடுத்தடுத்து ஏழு சகோதரர்களை மணந்த ஒரு பெண்ணைப் பற்றிய ஒரு அபத்தமான கற்பனைக் கேள்வியின் மூலம் இயேசுவைத் திணறடிக்க முயற்சிக்கின்றனர்.

1. நம் கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்ட வாழ்க்கை

இயேசுவின் பதில் அவர்களின் பூமிக்குரிய, சட்டவாத சிந்தனையைத் துண்டிக்கிறது. அவர்கள் மறுவுலகை, ஒப்பந்தங்கள் மற்றும் வரையறைகளுடன் கூடிய இந்த வாழ்க்கையின் வெறும் தொடர்ச்சியாகவே கற்பனை செய்தனர். இயேசு அவர்களைத் திருத்தி, "அந்த யுகத்தைப் பெறவும், இறந்தோர் உயிர்த்தெழவும் தகுதி பெற்றவர்கள் திருமணம் செய்து கொள்வதில்லை, திருமணம் செய்து கொடுக்கப்படுவதுமில்லை" என்று கூறுகிறார்.

நித்திய வாழ்க்கை நமது பூமிக்குரிய இருப்பிலிருந்து முற்றிலும் வித்தியாசமானது. அது நம்முடைய தற்போதைய, வரையறுக்கப்பட்ட மனிதப் புரிதலையும் கற்பனையையும் கடந்து நிற்கிறது. உயிர்த்தெழுந்த வாழ்வின் "விவரங்களில்" (திருமண நிலை போன்ற) சிக்கிக்கொண்டு, அதன் மைய வாக்குறுதியான - கடவுளுடனான நித்திய உறவை நாம் தவறவிடக்கூடாது.

2. நம் கடவுள் உயிருள்ளோரின் கடவுள்

இயேசுவின் பதிலில் மிகவும் சக்திவாய்ந்த பகுதி, உயிர்த்தெழுதலை நிரூபிக்க அவர் திருச்சட்டத்தைப் பயன்படுத்துவதுதான்: "அவர் இறந்தோரின் கடவுள் அல்ல, மாறாக உயிருள்ளோரின் கடவுள். ஏனெனில் அவரைப் பொறுத்தமட்டில் அனைவரும் உயிருள்ளவர்களே" (லூக்கா 20:38). "நான் ஆபிரகாமின் கடவுள், ஈசாக்கின் கடவுள், யாக்கோபின் கடவுள்" என்று மோசேக்குத் தம்மை வெளிப்படுத்தியதைக் கடவுள் குறிப்பிடுகிறார்.

நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு இறந்தவர்களுடன் கடவுள் இன்றும் தம்மை அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறார் என்றால், அவர்கள் அவரைப் பொறுத்தமட்டில் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறார்கள் என்று அர்த்தம். கடவுளுடனான நமது உறவு மரணத்தால் முடிவடைவதில்லை. நமது மரணம் என்பது ஒரு மாற்றமே தவிர, முடிவல்ல. இந்த உறவு, நமது தொடர்ச்சியான இருப்புக்கும் இறுதியான உயிர்த்தெழுதலுக்கும் உத்தரவாதம் அளிக்கும் அளவுக்கு சக்தி வாய்ந்தது.

3. உயிர்த்தெழுதலின் நம்பிக்கையால் வரும் துணிச்சல்

2 மக்கபேயர் புத்தகத்தின் முதல் வாசகம், ஏழு சகோதரர்களும் அவர்களின் தாயாரும் கடவுளின் சட்டத்தை மீறுவதை விட, சித்திரவதை மற்றும் மரணத்தை ஏற்றுக்கொண்டதன் மகத்தான தைரியத்தையும் விசுவாசத்தையும் காட்டுகிறது. அவர்களின் நம்பமுடியாத சகிப்புத்தன்மைக்கு ஊக்கமளிப்பது எது?

உயிர்த்தெழுதல் மீதான அவர்களின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கைதான். ஒரு சகோதரன் இவ்வாறு கூறுகிறான்: "உலகத்தின் அரசர் எங்களை மீண்டும் நித்திய ஜீவனுக்காக எழுப்புவார்."

உயிர்த்தெழுதல் மீதான நமது நம்பிக்கை வெறுமனே ஒரு கோட்பாடு அல்ல; அது துன்பம், துன்புறுத்தல் அல்லது சிறிய அன்றாட சோதனைகளை எதிர்கொள்ள நமக்கு வலுவளிக்கும் ஒரு ஆதாரமாகும். ஏனெனில் நமது இறுதி இலக்கு கடவுளின் நித்திய ஜீவனில் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை நாம் அறிவோம். இது இப்போதும் இங்கே நாம் எடுக்கும் தேர்வுகளுக்கு அர்த்தத்தையும் நோக்கத்தையும் தருகிறது.

💖 முடிவு: நித்தியத்திற்காக வாழ்தல்

சகோதர சகோதரிகளே, இன்றைய வாசகங்கள் இந்த தற்காலிக, மரணத்திற்குட்பட்ட வாழ்க்கைக்கு அப்பால் நமது பார்வையை உயர்த்தும்படி நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன. நாம் உயிர்த்தெழுதலின் பிள்ளைகள், நித்தியத்தில் வேரூன்றிய நம்பிக்கை, துணிச்சல் மற்றும் கண்ணோட்டத்துடன் வாழ அழைக்கப்படுகிறோம்.

இரண்டாம் வாசகத்தில் உள்ள புனித பவுலின் வார்த்தைகள் நமது ஜெபமாக இருக்கட்டும்: "நம் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்துவும், நம்மை அன்பு செய்து, தம் அருளினால் என்றென்றும் நிலைக்கும் ஆறுதலையும் நல்நம்பிக்கையையும் அளித்துள்ள கடவுளாகிய நம் தந்தையும் உங்கள் உள்ளங்களுக்கு ஆறுதல் அளித்து, எல்லா நற்செயலிலும் நல்வார்த்தையிலும் உங்களை உறுதிப்படுத்துவாராக."

நாம் ஒரு முடிவை நோக்கிச் செல்லவில்லை, மாறாக ஒரு நித்திய மாற்றத்தை நோக்கிச் செல்கிறோம். நம் கடவுள் உயிருள்ளோரின் கடவுள் என்றும், நாம் இன்றும் என்றென்றும் அவருக்கு உரியவர்கள் என்றும் நாம் உண்மையிலேயே நம்புவதைக் காட்டும் வகையில் இந்த வாழ்க்கையை வாழ்வோம். ஆமென்.

லாத்தரன் பேராலய அர்ப்பண விழா (நவம்பர் 9)

லாத்தரன் பேராலய அர்ப்பண விழா ஆண்டவரின் திருநாளாகும், இது ஞாயிற்றுக்கிழமையில் வரும்போது, 32வது சாதாரண ஞாயிற்றுக்கிழமையை விட இது முன்னுரிமை பெறுகிறது.

இந்தத் திருநாள் உலகம் முழுவதும் கொண்டாடப்படுகிறது, ஏனெனில் லாத்தரன் பேராலயம் உரோமை ஆயரின் (போப் ஆண்டவரின்) பேராலயமாகும், மேலும் இது "நகரம் மற்றும் உலகின் அனைத்துத் திருச்சபைகளின் தாயும் தலைமையும்" என்று அழைக்கப்படுகிறது.

லாத்தரன் பேராலய அர்ப்பண விழாவுக்குரிய சரியான வாசகங்களும் மறையுரைக் கருத்துக்களும் இங்கே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன (ஆண்டு C):

📖 லாத்தரன் பேராலய அர்ப்பண விழாவுக்கான வாசகங்கள் (ஆண்டு C)

 * முதல் வாசகம்: எசேக்கியேல் 47:1-2, 8-9, 12 (கோவிலில் இருந்து பாயும் ஜீவ ஊற்றின் தரிசனம், அது பாயும் இடமெல்லாம் உயிரூட்டுகிறது).

 * இரண்டாம் வாசகம்: 1 கொரிந்தியர் 3:9-11, 16-17 (புனித பவுல் சமூகத்தை "கடவுளின் கட்டிடம்" என்று அழைத்து, "நீங்கள் கடவுளுடைய கோவில்" என்று நினைவூட்டுகிறார்).

 * நற்செய்தி: யோவான் 2:13-22 (இயேசு கோவிலைத் தூய்மைப்படுத்துகிறார், "இந்தக் கோவிலை இடித்துவிடுங்கள். மூன்று நாளில் நான் இதை எழுப்புவேன்" என்று தம் உடலாகிய கோவிலைப் பற்றிப் பேசுகிறார்).

நாம் உயிருள்ள கடவுளின் கோவில்

இந்தத் திருநாளின் மையக் கருத்து, கடவுள் வாசம் செய்யும் இடமாகிய திருச்சபை, ஒரு பௌதீகக் கட்டிடத்திலிருந்து (லாத்தரன் பேராலயம், முதல் கிறிஸ்தவப் பேராலயம்) விசுவாசிகளின் உயிருள்ள சமுதாயமாக மாறுவதாகும்.

1. ஒற்றுமை மற்றும் மூலத்தின் அடையாளமாக கட்டிடம்

நாம் உரோமில் உள்ள ஒரு பௌதீகக் கட்டிடத்தைக் கொண்டாடுகிறோம்; அதன் கற்களுக்காக அல்ல, மாறாக அது போப் ஆண்டவரின் பேராலயம் என்பதற்காகவே. இந்த கொண்டாட்டம், பேதுருவின் வாரிசுடனும் முழு உலகத் திருச்சபையுடனும் வருடாந்திர ஒருமைப்பாடு மற்றும் ஐக்கியத்தின் செயலாக உள்ளது.

தனிப்பட்ட பங்குத் தளங்களின் தொகுப்பு அல்ல, மாறாக அப்போஸ்தலர்களின் அடித்தளத்தின் மீது கட்டப்பட்ட, போப் ஆண்டவர் தலைமையில் ஒன்றுபட்ட ஒரே கத்தோலிக்க (உலகளாவிய) திருச்சபை என்பதை லாத்தரன் பேராலயம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

2. இயேசு: மூலைக்கல்லும் உயிருள்ள கோவிலும்

நற்செய்தி, இயேசு கோவிலை நாடகத்தனமாகத் தூய்மைப்படுத்தியதையும், அவருடைய இறைவாக்குடைய வார்த்தைகளையும் விவரிக்கிறது: "இந்தக் கோவிலை இடித்துவிடுங்கள். மூன்று நாளில் நான் இதை எழுப்புவேன்." தம் உடலாகிய கோவிலைப் பற்றியே அவர் பேசினார் என்பதைச் சீடர்கள் பின்னர் புரிந்து கொண்டனர்.

 * இயேசுவே பூமியில் கடவுள் வாசம் செய்யும் இறுதி இடமாக இருக்கிறார். அவர் எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படையாக இருக்கும் மூலைக்கல்லாக இருக்கிறார் (கொரிந்தியரில் உள்ள வாசகத்தில் குறிப்பது போல).

 * திருச்சபை அவருடைய இரகசிய உடல் ஆகும். பௌதீகக் கட்டிடம் கிறிஸ்துவையும் அவருடைய உடலாகிய திருச்சபையையும் சுட்டிக் காட்டும் ஒரு அடையாளமாகும். நமது கவனம் எப்போதும் நம்மைப் புனிதமாக்கும் கிறிஸ்துவின் மீதே இருக்க வேண்டும்.

3. நாம் உயிருள்ள கற்கள் (உள்ளான கோவில்)

புனித பவுல் கொரிந்தியர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறார்: "நீங்கள் கடவுளுடைய கோவில் என்றும் கடவுளின் ஆவி உங்களில் குடியிருக்கிறார் என்றும் உங்களுக்குத் தெரியாதா?"

 * மாட்சிமை பொருந்திய லாத்தரன் பேராலயம் ஒரு பெரிய நிஜத்தைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு கண்ணாடியாகும்: நீங்களும் நானும் பரிசுத்த ஆவியின் உயிருள்ள கோவில்கள் ஆவோம்.

நமது உடல்களும் நமது சமுதாயமும் கடவுள் வாசம் செய்யும் இடமாக இருந்தால், நாம் அவற்றை எவ்வாறு நடத்த வேண்டும்?

 * தனிப்பட்ட முறையில்: கடவுளின் பிரசன்னத்தைத் தூய்மைக்கேடாக்கும் பாவம் ('பணத்தை மாற்றுவோரான' பேராசை, பெருமை அல்லது தூய்மையின்மை) ஆகியவற்றை நிராகரித்து, நமது உள்ளான கோவிலைத் தூய்மையாக வைத்திருக்க நாம் பாடுபட வேண்டும்.

 * சமூகமாக: நமது பங்குத் தளம் (நமது உள்ளூர் கோவில்) வணிகத்தன்மைக்கோ அல்லது பிரிவினைக்கோ இடமளிக்காமல், ஜெபம், தொண்டு மற்றும் வாழ்வின் இடமாக இருக்க வேண்டும்.

4. ஜீவ ஊற்று

எசேக்கியேலின் முதல் வாசகம் ஒரு அழகான பிம்பத்தை அளிக்கிறது: கோவிலில் இருந்து பாயும் ஜீவ ஊற்று, பாலைவனத்தை வளமான நிலமாகவும், செத்த கடலை நன்னீராகவும் மாற்றுகிறது.

இந்தத் தண்ணீர் பரிசுத்த ஆவியின் அருளாகும், இது உண்மையான கோவிலில் இருந்து – அதாவது கிறிஸ்துவின் துளைக்கப்பட்ட விலாவில் இருந்து – பாய்ந்து, திருச்சபையின் திருவருட்சாதனங்கள், குறிப்பாக திருமுழுக்கு மற்றும் நற்கருணை வழியாகக் கொண்டுசெல்லப்படுகிறது.

 * சவால்: திருச்சபையாகிய நாம் இந்த ஜீவ ஊற்றின் வாய்க்கால்களாக இருக்க அழைக்கப்படுகிறோம். நமது விசுவாசம் உலகிலும் மக்களின் வாழ்க்கையிலும் உள்ள 'இறந்த' மற்றும் வறண்ட இடங்களுக்கு உயிரையும், குணப்படுத்துதலையும், நம்பிக்கையையும் (ஆன்மீகப் புத்துணர்ச்சியையும்) கொண்டு வர வேண்டும்.

🌟 முடிவு: கிறிஸ்துவின் மீது கட்டப்பட்டுள்ளது

இன்று, நாம் ஒரு அற்புதமான வரலாற்றுச் சின்னத்தைக் கொண்டாடுகிறோம், ஆனால் அதைவிட முக்கியமாக, நாம் யார் என்பதைக் கொண்டாடுகிறோம்: இயேசு கிறிஸ்துவின் அடித்தளத்தின் மீது கட்டப்பட்ட, உயிருள்ள, சுவாசிக்கும் கடவுளின் கோவில்.

இந்த ஆன்மீகக் கட்டமைப்பில் நாம் புனிதமான கற்களாக இருக்க உறுதியளிப்போம், மேலும் கிறிஸ்துவின் ஜீவ ஊற்று நம் மூலமாகச் சுதந்திரமாகப் பாய்ந்து, கடவுளின் மகிமைக்காக உலகிற்கு உயிரைக் கொண்டு வருவதை உறுதி செய்வோம்.

ஆமென்.