(21.06.2026) 12th Sunday in Ordinary Time

 12th Sunday in Ordinary Time

 The Anatomy of Our Fears

My dear brothers and sisters in Christ,

Fear is one of the most natural, deeply ingrained human emotions we experience. From a psychological standpoint, when we feel isolated or unsupported, our anxieties multiply, trapping us in a prison of loneliness. We see this vividly in the first reading, where the Prophet Jeremiah feels the suffocating weight of whispers, betrayals, and traps set by his closest friends.

Yet, the central message of today’s Liturgy shatters this darkness: "Do not be afraid! The Lord is with you." God’s word comes to us not as a rigid lecture, but as a healing medicine for our troubled minds, assuring us with the words: *"You are not alone!"*

The Divine Assurance: Value and Divine Providence

In the Gospel of Matthew, Jesus shifts our gaze away from our problems and toward the watchful care of our Heavenly Father. He presents us with a profound truth about Divine Providence: God intimately knows every single second of our lives.

"Are not two sparrows sold for a penny? Yet not one of them will fall to the ground outside your Father’s care. And even the very hairs of your head are all numbered." (Matthew 10:29-30)

If the Creator of the universe tracks the lifespan of a tiny sparrow, how much more intensely does He watch over you? As St. Paul reminds us in the second reading, while sin and fear entered the world through one man, the grace and free gift of Jesus Christ have overflowed infinitely more. God's grace is always more powerful than our deepest anxieties.

Lessons from Hidden Witnesses: 

 1. Saint Noel Chabanel: Conquering the Fear of Inadequacy and Loneliness

Saint Noel Chabanel was a 17th-century French Jesuit priest sent as a missionary to North America. Unlike his companion missionaries who easily adapted, Noel struggled immensely. He could not master the local native language, the food made him chronically ill, and he experienced a profound, suffocating psychological anxiety and spiritual dryness. He felt completely isolated, an echo of the natural psychological fears we experience when we lack a sense of security.

Every day, a voice whispered to him to flee back to the comfort of France. He was terrified of failing and terrified of dying in a wild, foreign land. How did he respond? Instead of running away, he made a solemn, perpetual vow directly to God to stay in his mission until death. He chose to look past his emotional terror, anchoring himself entirely to the promise that God was with him. He was eventually martyred for his faith, proving that courage is not the absence of anxiety, but the absolute reliance on God in the midst of it.

2. Saint Genesius of Rome: The Courage to Witness Publicly

In the Gospel, Jesus challenges us: *"Whoever acknowledges me before others, I will also acknowledge before my Father in heaven."* A beautiful, obscure example of this is Saint Genesius, a comic actor in the third century.

Genesius was performing a satirical play mocking Christian baptism to amuse the fiercely anti-Christian Roman Emperor Diocletian. But mid-performance, as he went through the motions of the parody, God’s grace unexpectedly pierced his heart. He saw a vision of angels carrying a book of his past sins. Standing on stage before the most powerful, ruthless tyrant of the world, Genesius stopped the comedy. He turned to the Emperor and boldly proclaimed that he had genuinely converted to Christ on the spot. He knew this public acknowledgement meant instantaneous torture and execution. Yet, he refused to let the fear of human power destroy his soul. He was martyred that very day, fully acknowledged by Christ.

Bringing Faith into Practice

To truly let Jesus' words act as medicine for our minds, we must ground our faith in daily, practical actions across four key areas of our lives:

 In the Family:Let us build an environment of mutual support and safety, ensuring that family prayer becomes a daily foundation to wash away the anxieties of the world. Practicing love and forgiveness helps cultivate a home of security.

 For the Youth: Recognize that failure is never a final destination; rather, it is a stepping stone or a new beginning engineered by God. Trust that He has purposely called you into existence for a divine reason.

 In the Parish Community: Stand firmly in the truth and reject fear. Actively reach out to serve those who are lonely, impoverished, or sick, ensuring they feel the warmth of Christ's presence.

 In Society: Speak up boldly against injustice, violence, and systematic corruption. Let your visible actions of truth and integrity serve as a guiding beacon to a secular world.

Conclusion and Personal Reflection

As we move forward, let us silently ponder the vital reflection questions meant to anchor our hearts:

 1. *What specific fear in my life is currently controlling my decisions and restricting my freedom?*

 2. *Do I genuinely possess the unwavering faith that God is constantly walking right beside me?*

Let us conclude our reflection by uniting our hearts in prayer:

Closing Prayer: Loving and Merciful Father, we surrender our deepest anxieties, fears, and worries at Your holy feet. Grant us the unwavering trust of Jeremiah to perceive You as our mighty protector. Grant us the grit of Your hidden saints to confidently proclaim Your truth to the world. May Your comforting words, *"Do not be afraid,"* echo continuously within our souls today and forevermore.

Amen.

பொதுக்காலம் 12-ஆம் ஞாயிறு

நமது அச்சங்களின் உள்அமைப்பு

கிறிஸ்துவுக்குள் என் அன்பான சகோதர சகோதரிகளே,

அச்சம் (பயம்) என்பது மனிதர்களாகிய நாம் அனுபவிக்கும் மிகவும் இயல்பான, ஆழமாக வேரூன்றிய ஓர் உணர்ச்சியாகும். உளவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், நாம் தனிமைப்படுத்தப்பட்டதாகவோ அல்லது ஆதரவற்றவர்களாகவோ உணரும்போது, நமது கவலைகள் பலமடங்கு பெருகி, நம்மைத் தனிமை எனும் சிறைக்குள் தள்ளிவிடுகின்றன. இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (எரே 20:10-13) இறைவாக்கினர் எரேமியா இந்தத் துயரத்தை மிகத் தெளிவாக அனுபவிப்பதைக் காண்கிறோம். தன் நெருங்கிய நண்பர்களே தனக்கு எதிராகச் சூழ்ச்சி செய்து, அச்சுறுத்தி, பழிவாங்கக் காத்திருந்தபோது, அவர் ஒருவித மூச்சுத்திணற வைக்கும் மனபாரத்தை உணர்ந்தார்.

இருப்பினும், இன்றைய வழிபாட்டின் மத்திய செய்தி அந்த இருளை உடைத்தெறிகிறது: **"அஞ்சாதீர்கள்! ஆண்டவர் உங்களோடு இருக்கிறார்."** இறைவார்த்தை நமக்கு ஏதோ ஒரு கடினமான விரிவுரையாக வரவில்லை; மாறாக அது கவலை தோய்ந்த நம் மனங்களுக்குக் குணமளிக்கும் மருந்தாக, **"நீ தனிமையில் இல்லை!"** என்ற தெய்வீக உறுதியோடு நம்மைத் தேற்றுகிறது.

தெய்வீக உறுதி: நமது மதிப்பும் இறைப்பராமரிப்பும்

இன்றைய நற்செய்தியில் (மத் 10:26-33), இயேசு நமது பார்வையை நம்முடைய பிரச்சினைகளிலிருந்து திருப்பி, நம் பரம தந்தையின் விழிப்புள்ள பராமரிப்பின் மீது பதிக்கிறார். இறைப்பராமரிப்பைப் (Divine Providence) பற்றிய ஒரு ஆழமான உண்மையை அவர் நமக்கு எடுத்துரைக்கிறார்: இறைவன் நமது வாழ்வின் ஒவ்வொரு நொடியையும் மிக நெருக்கமாக அறிந்திருக்கிறார்.

 "அணில் காசுக்கு இரண்டு சிட்டுகுருவிகள் விற்பனவல்லவா? ஆயினும் உங்கள் தந்தையின் விருப்பமன்றி அவற்றுள் ஒன்றுகூட தரையில் விழாது. உங்களது தலைமுடி எல்லாம் எண்ணப்பட்டிருக்கிறது." (மத்தேயு 10:29-30)

இவ்வுலகைப் படைத்த இறைவன் ஒரு சிறிய சிட்டுகுருவியின் வாழ்நாளைக்கூடத் தன் பராமரிப்பில் வைத்திருக்கிறார் என்றால், உங்களை அவர் எவ்வளவு உன்னிப்பாகக் கவனிப்பார்? இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் (ரோம 5:12-15) புனித பவுல் நமக்கு நினைவூட்டுவது போல, ஒரு மனிதன் வழியாய்ப் பாவமும் அச்சமும் உலகிற்குள் நுழைந்திருந்தாலும், இயேசு கிறிஸ்துவின் வழியாக இறைவனின் அருட்கொடையும் இரக்கமும் அளவற்றதாய்ப் பெருகியுள்ளது. இறைவனின் அருள் (Grace) எப்போதும் நமது ஆழமான கவலைகளை விடப் பன்மடங்கு சக்தி வாய்ந்தது.

மறைந்திருந்த சாட்சிகளின் பாடங்கள்:

1. புனித நோயல் சாபனேல்: தகுதியின்மை மற்றும் தனிமை அச்சத்தை வெல்லுதல்

புனித நோயல் சாபனேல் (Saint Noel Chabanel) என்பவர் 17-ஆம் நூற்றாண்டில் வட அமெரிக்காவிற்கு மறைப்பணியாளராக அனுப்பப்பட்ட ஒரு பிரெஞ்சு நாட்டு எசு Jesuit (இயேசு சபை) குரு ஆவார். மற்ற மறைப்பணியாளர்களைப் போலல்லாமல், நோயல் அங்குள்ள சூழலோடு ஒத்துப்போக மிகவும் சிரமப்பட்டார். அவரால் உள்ளூர் பழங்குடியின மொழியைக் கற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை; அங்கிருந்த உணவுகள் அவரைத் தொடர்ந்து நோய்வாய்ப்படுத்தின. அவர் கடுமையான ஆன்மீக வறட்சியையும் உளவியல் ரீதியான தனிமை அச்சத்தையும் உணர்ந்தார்.

மீண்டும் பிரான்ஸ் நாட்டின் வசதியான வாழ்விற்குத் திரும்பி ஓடிவிடுமாறு அவரது மனதிற்குள் ஒரு குரல் தினமும் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. தான் தோல்வியடைந்து விடுவோமோ என்றும், இந்த அந்நிய காட்டில் மடிந்து விடுவோமோ என்றும் அவர் அஞ்சினார். ஆனால் அவர் என்ன செய்தார்? அவர் ஓடிவிடவில்லை; மாறாக, மரணம் வரை தனது மறைப்பணியிலேயே நிலைத்திருப்பேன் என்று இறைவனுக்கு முன்பாக ஒரு மாபெரும் கத்தோலிக்க வாக்குறுதியை (Perpetual Vow) அளித்தார். தன் உணர்ச்சிப்பூர்வமான பயங்களைத் தாண்டி, இறைவன் தம்மோடு இருக்கிறார் என்ற வாக்குறுதியில் தன்னை ஆங்கர் (Anchor) செய்து கொண்டார். இறுதியில் அவர் விசுவாசத்திற்காகத் தியாக மரணம் (Martyrdom) அடைந்து மறைசாட்சியானார். இதிலிருந்து, துணிவு என்பது அச்சம் இல்லாத நிலை அல்ல, மாறாக அச்சத்தின் மத்தியிலும் இறைவனை முழுமையாகச் சார்ந்து வாழ்வதே என்பதை நிரூபித்தார்.

2. புனித ஜெனேசியஸ்: பொதுவெளியில் சாட்சியம் பகிரும் துணிவு

இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு நமக்கு ஒரு சவால் விடுக்கிறார்:

 "மக்கள்முன் என்னை ஏற்றுக்கொள்பவரை விண்ணகத்திலுள்ள என் தந்தையின் முன்னிலையில் நானும் ஏற்றுக்கொள்வேன்." (மத்தேயு 10:32)

இதற்கு ஒரு சிறந்த வரலாற்று உதாரணம், மூன்றாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த **புனித ஜெனேசியஸ் (Saint Genesius of Rome)** என்னும் நகைச்சுவை நடிகர் ஆவார்.

கிறிஸ்தவ விசுவாசத்திற்குப் பரம எதிரியான உரோமைப் பேரரசன் தியோகிளசியனை மகிழ்விப்பதற்காக, கத்தோலிக்கத் திருமுழுக்கு (Holy Baptism) அருட்சாதனத்தைக் கிண்டல் செய்து ஒரு நாடகத்தை ஜெனேசியஸ் மேடையில் நடித்துக் கொண்டிருந்தார். நாடகத்தின் நடுவே, திருமுழுக்கை அவர் போலித்தனமாகச் செய்துகொண்டிருந்த அந்த நொடியில், இறைவனின் அருள் எதிர்பாராத விதமாக அவரது இதயத்தைத் தொட்டது. அவரது கடந்த காலப் பாவங்களை வானதூதர்கள் ஒரு புத்தகத்தில் சுமந்து செல்லும் காட்சி அவருக்குக் காட்சியளித்தது. உலகின் மிகக் கொடூரமான சர்வாதிகாரியின் முன்னிலையில் மேடையில் நின்று கொண்டிருந்த ஜெனேசியஸ், உடனே நாடகத்தை நிறுத்தினார். பேரரசனை நோக்கித் திரும்பி, தான் உண்மையாகவே கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டு கத்தோலிக்க விசுவாசியாக மாறிவிட்டதாகப் பிரகடனம் செய்தார். இந்த பொது அறிவிப்பு உடனடியாகத் தனக்குக் கொடிய சித்திரவதையையும் மரணத்தையும் கொண்டுவரும் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். எனினும், மனித அதிகாரத்திற்குப் பயந்து அவர் தன் ஆன்மாவை இழக்கத் துணியவில்லை. அன்றே அவர் தலை துண்டிக்கப்பட்டு மறைசாட்சியாக மரித்தார்; கிறிஸ்துவால் விண்ணகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டார்.

விசுவாசத்தை வாழ்வில் செயல்படுத்துதல்

இயேசுவின் வார்த்தைகள் நம் மனதிற்கு அருமருந்தாகச் செயல்பட வேண்டுமெனில், நமது அன்றாட வாழ்வின் நான்கு முக்கிய தளங்களில் விசுவாசத்தைச் செயல்படுத்த வேண்டும்:

 குடும்பத்தில்: ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவளிக்கும் பாதுகாப்புச் சூழலை உருவாக்குவோம். உலகின் கவலைகளைக் கழுவிப்போக்கும் தினசரி அடித்தளமாகக்  குடும்ப ஜெபத்தை (Family Prayer) மாற்றுவோம். அன்பையும் மன்னிப்பையும் கத்தோலிக்கப் பண்பாக மாற்றி இல்லங்களைப் பாதுகாப்பான இடமாக மாற்றுவோம்.

 இளையோருக்கு: கத்தோலிக்க இளைஞர்களே, தோல்வி என்பது உங்கள் வாழ்வின் இறுதி முற்றுப்புள்ளி அல்ல; மாறாக அது இறைவன் உங்களுக்குத் தரும் ஒரு புதிய தொடக்கம் அல்லது படிக்கட்டு என்பதை உணருங்கள். இறைவன் உங்களை ஒரு தெய்வீக நோக்கத்திற்காகவே படைத்துள்ளார் என்பதை முழுமையாக நம்புங்கள்.

பங்குச் சமூகத்தில் (Parish Community): சத்தியத்தில் உறுதியாக நின்று பயத்தைத் தூக்கியெறியுங்கள். தனிமையில் வாடுவோர், ஏழைகள் மற்றும் நோயாளிகளுக்கு உதவக் கரங்களை நீட்டுங்கள்; அவர்கள் வழியாகக் கிறிஸ்துவின் அன்பை இச்சமூகம் உணரட்டும்.

சமூகத்தில்: அநீதி, வன்முறை மற்றும் முறையான ஊழல்களுக்கு எதிராகத் துணிவோடு குரல் எழுப்புங்கள். மதச்சார்பற்ற இவ்வுலகில் உங்களது நேர்மையும் நற்செயல்களும் கத்தோலிக்க விசுவாசத்தின் ஒளியாகத் திகழட்டும்.

நாம் முன்னோக்கிச் செல்லும்போது, நம் இதயங்களை இறைவனோடு இணைக்க இந்த தியானக் கேள்விகளை மௌனமாகச் சிந்திப்போம்:

 1. என் வாழ்க்கையில் தற்போதைய முடிவுகளைக் கட்டுப்படுத்தி, என் ஆன்மீக சுதந்திரத்தைக் கெடுக்கும் குறிப்பிட்ட அச்சம் எது?

 2. இறைவன் எப்போதும் என் அருகிலேயே நடந்து வருகிறார் என்ற அசையாத விசுவாசம் என்னிடம் உண்மையிலேயே இருக்கிறதா?

நமது தியானத்தை இந்த நிறைவு ஜெபத்தோடு நிறைவு செய்வோம்:

நிறைவு ஜெபம்:

அன்பும் இரக்கமும் நிறைந்த பரம பிதாவே, எங்களுடைய ஆழமான கவலைகள், பயங்கள் மற்றும் கவலைகள் அனைத்தையும் உம்முடைய புனிதப் பாதங்களில் சமர்ப்பிக்கிறோம். இறைவாக்கினர் எரேமியாவைப் போல, உம்மை எங்கள் வலிமைமிக்கப் பாதுகாவலராகக் காணும் அசைக்க முடியாத விசுவாசத்தை எங்களுக்குத் தந்தருளும். மறைந்திருந்த உமது புனிதர்களைப் போல, உலகிற்கு உமது உண்மையை தைரியமாகப் பிரகடனம் செய்யும் துணிவை எங்களுக்குத் தாரும். உமது ஆறுதலான வார்த்தைகளாகிய, "அஞ்சாதீர்கள்" என்ற தெய்வீகக் குரல் இன்றும என்றும் எங்கள் ஆன்மாவில் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருப்பதாக.

தந்தை, மகன், தூய ஆவியாரின் பெயராலே,

ஆமென்.