(28.06.2026) 13th Sunday in Ordinary Time

13th Sunday in Ordinary Time

My dear brothers and sisters, as we gather for this Holy Mass, today’s readings confront us with a fundamental, piercing question that gets straight to the point of our faith:

"Who gets first place in your heart?"

In today’s Gospel, Jesus lays out the cost of discipleship with words that might sound shockingly radical at first glance: *“Whoever loves father or mother more than me is not worthy of me.”* Does God want us to stop loving our families? Does He want us to neglect the people closest to us? Absolutely not.

The profound truth at the center of today's liturgy is this: *Putting God first doesn’t diminish our human relationships—it transforms and strengthens them.* When we place Christ at the very top of our priority list, we receive His divine grace to love everyone else far better.

1. The Right Order of Love

We can understand this deep spiritual mystery through a simple, beautiful family interaction:

A little boy once looked up at his mother and asked, *“Mom, do you love me more, or do you love God more?”* The mother smiled warmly, knelt down to his level, and replied, “My child, it is precisely because I love God first and foremost that I am able to love you far more deeply than I ever 

could on my own.”

When God occupies the center of our lives, our love ceases to be selfish, possessive, or fragile. Instead, it becomes rooted in unconditional divine love. As *Saint John Paul II* masterfully reminded the church, *"Christ takes nothing away; He fulfills everything."* Choosing Jesus first does not empty your life; it completely fills it.           

2. Finding a Smile in the Midst of the Cross

Following Jesus also means accepting a daily reality: *“Whoever does not take up his cross and follow me is not worthy of me.”* The cross isn't a massive, distant concept. It is made up of the concrete realities of our daily lives:

 The everyday responsibilities of our unique vocations.

 The quiet *sacrifices* we make willingly out of love for our families.

 The patient endurance of hardships, sickness, or injustices without losing faith.

How do we carry this cross and still find the grace to smile through the suffering?

 *Shift from "Why" to "What": When a trial hits, our natural instinct is to cry out, *“Why me, Lord?”* Instead, try asking, *“Lord, what* are we building inside me through this?”* The Apostle James tells us to *"Consider it pure joy... whenever you face trials... because the testing of your faith produces perseverance."* Shifting from "Why" to "What" turns a painful dead-end into a powerful forge for your character.

 *Embrace Your Weakness:* We often exhaust ourselves trying to look completely invincible to the world. But God whispered to Saint Paul in his darkest struggle: *“My grace is sufficient for you, for my power is made perfect in weakness.”* There is immense relief in going to prayer and saying, *“Lord, I am weak today. I cannot control this situation. You take the wheel.”* That surrender is precisely where a quiet, resilient smile of hope is born.

 3. The Power of a "Cup of Cold Water"

True discipleship is not measured by dramatic, worldly achievements. Jesus promises us that even a simple “cup of cold water” given to one of these little ones will never lose its reward.

We see this beautifully illustrated in our First Reading. An ordinary Shunamite woman simply noticed that the prophet Elisha was a weary holy man traveling through her town. She didn't build a cathedral; she simply prepared a small, quiet room with a bed, a table, and a lamp so he could rest. God saw her quiet, expectation-free hospitality and brought an unexpected, miraculous blessing of new life into her home.

This Gospel message is incredibly real today. Consider a beautiful true story from the bustling streets of Mumbai, where an ordinary auto-rickshaw driver recently went viral online. To help his passengers survive the blistering summer heat, he upgraded his small three-wheeler with a basket of fresh water bottles and snack packets, offering them completely free of charge to anyone who climbed aboard. On the back of his seat, he proudly displayed a simple handwritten sign: *"Janseva hi Ishwar seva"*—Social service is service to God. He didn't have a massive corporate budget, but he used his humble vehicle to distribute hundreds of "cups of cold water" to weary strangers.

This is the exact path to holiness that our saints laid out for us:

*Saint Mother Teresa:*"We may not be able to do great things; but we can do small things with great love."*

 Saint Francis of Assisi:*"Preach the Gospel at all times; use words only when necessary."*

Concrete Action Steps for This Week

To ensure this homily doesn't just stay in the pews, let us commit to three practical exercises this week:

1. *Surrender Your First Moments:** The moment your eyes open each morning, give God first place. Before checking your phone or worrying about your schedule, say a quick, 5-second prayer: *"Lord, I give this day to You first."*

 2. *Practice "Yet" Praying:* When anxiety creeps in, follow the example of the prophet Habakkuk, who faced total economic ruin but declared: *“Though the fields produce no food... yet* I will rejoice in the Lord.” When things go wrong this week, say: "This situation is incredibly hard, yet ,I know God is still holding my future."

 3. Offer a Cup of Cold Water: Look for one person—a stressed coworker, a lonely neighbor, or a tired family member—and offer them an unexpected act of small kindness, a patient listening ear, or a genuine word of appreciation.

Conclusion

When you look at the crucifix, do not just see a tragedy. See a love so fierce that it chose to enter our broken world and conquer death from the inside out. Jesus is not a distant spectator watching you struggle from afar; He is right there in the trenches with you, offering a grace that is sufficient, a strength that is perfect, and a gentle, reassuring presence that reminds you that the resurrection is always coming.

Let us close with this unified prayer:

Oh Christ! Give us Your grace to give You first place in our lives. Help us to live as true disciples through love, sacrifice, and humility. Amen.

பொதுக்காலம் 13-ஆம் ஞாயிறு

சகோதர சகோதரிகளே, நாம் இந்தத் திருப்பலிக் கொண்டாட்டத்திற்காக ஒன்று கூடியிருக்கும் வேளையில், இன்றைய இறைவார்த்தை வாசகங்கள் நம் விசுவாசத்தின் மையப்புள்ளியைத் தொடும் ஒரு முக்கியமான, ஆழமான கேள்வியை நம்முன் வைக்கின்றன:

"உங்கள் இதயத்தில் முதலிடம் யாருக்கு?"

இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசு சீடத்துவத்தின் விலையை நமக்கு விளக்குகிறார். முதல் பார்வையில் இது சற்று கடினமானதாகத் தோன்றலாம்: *“என்னைவிடத் தன் தந்தையிடமாவது தாயிடமாவது அதிக அன்பு கொண்டுள்ளவர் எனக்கு உகந்தவர் அல்ல.”* இதன் பொருள் நாம் நம் குடும்பத்தினரை அன்பு செய்யக் கூடாது என்பதா? நமக்கு நெருக்கமானவர்களை நாம் புறக்கணிக்க வேண்டும் என்று இறைவன் விரும்புகிறாரா? நிச்சயமாக இல்லை!

இன்றைய வழிபாட்டின் மையத்திலிருக்கும் ஆழமான உண்மை இதுதான்: **இறைவனுக்கு நாம் முதலிடம் கொடுப்பது நம் மனித உறவுகளைக் குறைப்பதில்லை; மாறாக, அவற்றை உருமாற்றி, இன்னும் பலப்படுத்துகிறது.** நாம் கிறிஸ்துவை நம் வாழ்வின் முதன்மையானவராக வைக்கும்போது, மற்ற அனைவரையும் இன்னும் ஆழமாக அன்பு செய்வதற்கான தெய்வீக அருளை அவரிடமிருந்து பெறுகிறோம்.

1. அன்பின் சரியான ஒழுங்குமுறை (The Right Order of Love)

இந்த ஆன்மீக மறைபொருளை ஒரு குடும்பத்தில் நடந்த எளிய, அழகான நிகழ்வின் மூலம் நாம் புரிந்து கொள்ளலாம்:

ஒருமுறை ஒரு சிறுவன் தன் தாயைப் பார்த்து, *“அம்மா, நீ என்னை அதிகமாக அன்பு செய்கிறாயா, அல்லது கடவுளை அதிகமாக அன்பு செய்கிறாயா?”* என்று கேட்டான். அந்தத் தாய் அன்போடு புன்னகைத்து, அவனது நிலைக்குக் குனிந்து, “என் மகனே, நான் கடவுளை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக முதன்மையாக அன்பு செய்வதால்தான், உன்னை என் சொந்தச் சக்தியால் அன்பு செய்வதை விடவும் இன்னும் ஆழமாக அன்பு செய்ய முடிகிறது” என்றாள்.

கடவுள் நம் வாழ்வின் மையமாக இருக்கும்போது, நம் அன்பு சுயநலமானதாகவோ, பிறரைத் தன்வயப்படுத்த நினைப்பதாகவோ அல்லது எளிதில் உடையக்கூடியதாகவோ இருப்பதில்லை. மாறாக, அது நிபந்தனையற்ற தெய்வீக அன்பில் வேரூன்றியதாக மாறுகிறது. **புனித இரண்டாம் ஜான் பால்** திருஅவைக்கு நினைவூட்டியது போல: *“கிறிஸ்து எதையும் பறித்துக் கொள்வதில்லை; மாறாக, எல்லாவற்றையும் நிறைவு செய்கிறார்.”* இயேசுவை முதலில் தேர்ந்தெடுப்பது உங்கள் வாழ்வை வெற்றுமையாக்குவதில்லை; மாறாக, அதை முழுமையாய் நிரப்புகிறது.

2. சிலுவையின் மத்தியிலும் புன்னகையைக் கண்டடைதல்

இயேசுவைப் பின்பற்றுவது என்பது அன்றாட யதார்த்தத்தை ஏற்பதையும் குறிக்கிறது: *“தம் சிலுவையைத் தூக்கிக்கொண்டு என்னைப் பின்பற்றாதவர் எனக்கு உகந்தவர் அல்ல.”* சிலுவை என்பது ஏதோ எட்டாத, பிரம்மாண்டமான காரியம் அல்ல. அது நம் அன்றாட வாழ்வின் எளிய யதார்த்தங்களால் ஆனது:

 * நம்முடைய தனிப்பட்ட அழைப்பின் (Vocation) அன்றாடக் கடமைகள்.

 * நம் குடும்பங்களின் மீதான அன்பினால் நாம் மனமுவந்து செய்யும் மறைவான தியாகங்கள்.

 * விசுவாசத்தை இழக்காமல் துன்பங்கள், நோய்கள் அல்லது அநீதிகளைப் பொறுமையோடு சகித்துக்கொள்ளுதல்.

இந்தச் சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டே, வேதனைகளின் மத்தியிலும் புன்னகைப்பதற்கான அருளை நாம் எவ்வாறு பெறுவது?

 * **"ஏன்" என்பதிலிருந்து "என்ன" என்பதற்கு மாறுங்கள்:** ஒரு சோதனை வரும்போது, *“ஏன் எனக்கு மட்டும் இந்தச் சோதனை, ஆண்டவரே?”* என்று கதறுவது நம் மனித இயல்பு. அதற்குப் பதிலாக, *“ஆண்டவரே, இந்தச் சோதனையின் வழியாக எனக்குள் நீர் என்னவொரு நற்பண்பை உருவாக்க விரும்புகிறீர்?”* என்று கேட்டுப் பாருங்கள். திருத்தூதர் யாக்கோபு நமக்குக் கூறுகிறார்: *“என் சகோதர சகோதரிகளே, பலவாறான சோதனைகளுக்கு உள்ளாகும்போது அதை மிகுந்த மகிழ்ச்சியாகக் கருதுங்கள். உங்கள் விசுவாசம் சோதிக்கப்படும்போது அது மனவுறுதியை உண்டாக்கும் என உங்களுக்குத் தெரியும்.”* "ஏன்" என்பதிலிருந்து "என்ன" என்று நம் பார்வையை மாற்றுவது, வேதனைமிக்க ஒரு முட்டுச்சந்தையும் நம் ஆன்மீகக் குணத்தை வாரத்தெடுக்கும் ஒரு பலத்த உலைக்களமாக மாற்றும்.

 * **உங்கள் பலவீனத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்:** இந்த உலகிற்கு முன்னால் நாம் எப்போதும் பலசாலியாகக் காட்டிக்கொள்ள நம்மையே வருத்திக்கொள்கிறோம். ஆனால், புனித பவுல் அடியாரின் மிகக் கடுமையான போராட்டத்தின் போது ஆண்டவர் அவரிடம் மெதுவாக இவ்வாறு கூறினார்: *“என் அருள் உனக்குப் போதும்; வலுவின்மையில்தான் என் வல்லமை நிறைவாய் வெளிப்படும்.”* எனவே, நாம் இறைவனிடம் செபத்தில், *“ஆண்டவரே, இன்று நான் பலவீனமாக இருக்கிறேன். இந்தச் சூழ்நிலை என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. நீரே பொறுப்பேற்றுக்கொள்ளும்”* என்று ஒப்புக்கொடுப்பதில் ஒரு பெரிய நிம்மதி இருக்கிறது. அந்த முழுமையான சரணாகதியில்தான், அமைதியான, உறுதியான ஒரு நம்பிக்கையின் புன்னகை பிறக்கிறது.

3. "ஒரு கிண்ணம் குளிர்ந்த நீரின்" வல்லமை

உண்மையான சீடத்துவம் என்பது உலகப் பிரகாரமான பிரம்மாண்டமான சாதனைகளால் அளவிடப்படுவதில்லை. சிறியோருள் ஒருவருக்குக் கொடுக்கும் ஒரு கிண்ணம் குளிர்ந்த நீர் கூட அதற்கான பயனை இழக்காது என்று இயேசு வாக்குறுதி அளிக்கிறார்.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் இதை நாம் அழகாகக் காண்கிறோம். சூனேம் ஊரைச் சேர்ந்த ஒரு சாதாரண பெண், இறைவாக்கினர் எலிசா தன் ஊரின் வழியே கடந்து செல்லும் ஒரு களைப்படைந்த இறைமனிதர் என்பதைக் கவனித்தாள். அவள் அவருக்காகப் பெரிய பேராலயத்தைக் கட்டவில்லை; மாறாக அவர் தங்கி ஓய்வெடுப்பதற்காக ஒரு சிறிய அறையைத் தயார் செய்து, அதில் ஒரு கட்டில், மேசை, நாற்காலி மற்றும் விளக்கு ஆகியவற்றை மட்டும் வைத்தாள். அவளது எதிர்பார்ப்பற்ற, அமைதியான அந்த விருந்தோம்பலைக் கண்ட இறைவன், அவளது இல்லத்தில் ஒரு புதிய உயிரின் புதுமையான ஆசீர்வாதத்தைத் தந்து மகிழ்வித்தார்.

இந்த நற்செய்தித் தூது இன்றைய காலத்திற்கும் மிகவும் பொருத்தமானது. மும்பையின் பரபரப்பான வீதிகளில் நடந்த ஓர் உண்மையான நிகழ்வை நினைத்துப் பாருங்கள். அங்குள்ள ஒரு சாதாரண ஆட்டோ ஓட்டுநர் அண்மையில் இணையத்தில் பலராலும் பாராட்டப்பட்டார். கோடைக்காலக் கடுமையான வெப்பத்திலிருந்து தன் பயணிகளைக் காக்க, அவர் தன் சிறிய ஆட்டோவில் குடிநீர் பாட்டில்களையும், சிற்றுண்டிப் பொட்டலங்களையும் வைத்து, ஏறும் அனைவருக்கும் அதை முற்றிலும் இலவசமாக வழங்கினார். அவரது இருக்கைக்குப் பின்னால், *"ஜனசேவையே ஜனார்தன சேவை"* (மக்களுக்குச் செய்யும் பணியே இறைவனுக்குச் செய்யும் பணி) என்ற எளிய வாசகம் எழுதப்பட்டிருந்தது. அவரிடம் பெரிய கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் பட்ஜெட் இல்லை, ஆனால் தன் எளிய வாகனத்தின் மூலமாகவே வழியறியா அந்நியர்களுக்குப் பல நூறு "கிண்ணம் குளிர்ந்த நீரை" அவர் வழங்கினார்.

இதுதான் நம் புனிதர்கள் நமக்குக் காட்டிச் சென்ற புனிதத்துவத்தின் வழி:

> **புனித கொல்கத்தா அன்னை தெரசா:** *"நம்மால் பெரிய காரியங்களைச் செய்ய முடியாமல் போகலாம்; ஆனால் சிறிய காரியங்களை மிகுந்த அன்போடு செய்ய முடியும்."*

> **புனித அசிசியின் பிரான்சிஸ்:** *"எல்லா நேரங்களிலும் நற்செய்தியை அறிவியுங்கள்; தேவைப்படும்போது மட்டும் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துங்கள்."*

இந்த வாரத்திற்கான நடைமுறைச் செயல்பாடுகள் (Concrete Action Steps)

இந்த மறையுரை வெறும் கேட்டு மறப்பதோடு நின்றுவிடாமல், இந்த வாரம் நாம் மூன்று நடைமுறைப் பயிற்சிகளைச் செய்யத் தீர்மானிப்போம்:

 1. **உங்கள் முதல் தருணங்களைச் சரணடையுங்கள்:** ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் உங்கள் கண்கள் திறக்கும் அந்த முதல் விநாடியில், இறைவனுக்கு முதலிடம் கொடுங்கள். உங்கள் மொபைல் போனைப் பார்ப்பதற்கு முன்போ அல்லது அன்றைய வேலைகளைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதற்கு முன்போ, ஒரு 5 விநாடி எளிய செபத்தைச் சொல்லுங்கள்: *“ஆண்டவரே, இந்நாளை முதன்மையாக உமக்கே அர்ப்பணிக்கிறேன்.”*

 2. **"ஆயினும்" என்ற செபத்தைப் பயிற்சி செய்யுங்கள்:** கவலைகள் உங்களைச் சூழ்ந்து கொள்ளும்போது, இறைவாக்கினர் அபகூக்கின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுங்கள். அவர் தன் வாழ்வாதாரங்கள் அனைத்தும் அழிந்த நிலையிலும் இவ்வாறு முழங்கினார்: *“அத்திமரங்கள் தளிர்க்காமற்போயினும்... திராட்சைக் கொடிகள் விளையாமற்போயினும்... நான் ஆண்டவரில் களிகூருவேன்; என் மீட்பராகிய கடவுளில் மகிழ்ச்சியுறுவேன்.”* இந்த வாரம் உங்களுக்கு ஏதேனும் தவறாக நடக்கும்போது, "இந்தச் சூழ்நிலை மிகவும் கடினமாக உள்ளது, **ஆயினும்** என் எதிர்காலம் இறைவனின் கைகளில் இருக்கிறது என்பதை நான் அறிவேன்" என்று சொல்லுங்கள்.

 3. **ஒரு கிண்ணம் குளிர்ந்த நீர் கொடுங்கள்:** இந்த வாரம் உங்களுக்குத் தெரிந்த ஒருவரை—மன அழுத்தத்திலிருக்கும் சக ஊழியர், தனிமையிலிருக்கும் அண்டை வீட்டாரோ அல்லது சோர்வாக இருக்கும் குடும்ப உறுப்பினரையோ—தேர்ந்தெடுத்து, அவர்களுக்கு எதிர்பாராத ஒரு சிறிய உதவியைச் செய்யுங்கள்; அல்லது அவர்களின் குறைகளைக் காதுகொடுத்துக் கேளுங்கள், இல்லையெனில் அவர்களை மனதாரப் பாராட்டுங்கள்.

முடிவுரை

சிலுவையைப் பார்க்கும்போது, அதை ஒரு துயரச் சம்பவமாக மட்டும் பார்க்காதீர்கள். நம் உடைந்த உலகிற்குள் நுழைந்து, மரணத்தை உள்ளிருந்தே வெல்லத் துணிந்த ஒரு தீவிரமான தெய்வீக அன்பை அதில் காணுங்கள். இயேசு உங்கள் போராட்டங்களைத் தூரத்திலிருந்து வேடிக்கை பார்க்கும் ஒரு நபர் அல்ல; அவர் உங்களோடு கூடவே இருந்து, உங்களுக்குப் போதுமான அருளையும், நிறைவான ஆற்றலையும், "உயிர்ப்பு எப்போதும் வந்துகொண்டிருக்கிறது" என்பதை நினைவூட்டும் அமைதியான பிரசன்னத்தையும் தருகிறார்.

நாம் அனைவரும் இணைந்து இந்தச் செபத்தைச் சொல்வோம்:

**ஓ கிறிஸ்துவே! எங்கள் வாழ்வில் உமக்கு முதலிடம் கொடுக்க உமது அருளை எங்களுக்குத் தாரும். அன்பினாலும், தியாகத்தினாலும், தாழ்மையினாலும் உமது உண்மையான சீடர்களாக வாழ எங்களுக்கு உதவி புரியும். ஆமென்.**